غزل ۱۲۹۲ - آمد آن خواجهٔ سیماترش

آمد آن خواجهٔ سیماتُرُش
وان شِکَرش گشته چو سِرکا تُرُش ۱

با هَمِگانْ روتُرُش است ای عَجَب
یا که به بیرونْ خوش و با ما تُرُش؟ ۲

از کَرَمِ خواجه رَوا نیست این
با همه خوشْ با منِ تنها تُرُش ۳

زین بِگُذشتیم دَریغ است و حیف
آن رُخِ خوش طَلْعَتِ زیبا تُرُش ۴

ای زِ تو خندان شُده هر جا حَزین
وِیْ زِ تو شیرین شُده هر جا تُرُش ۵

شادْ زمانی که نَهانْ زیرِ لب
یار هَمی‌خندد و لالا تُرُش ۶

گَر تُرُشی این دَمْ شَرطی بِنِه
که نَبُوَد رویِ تو فردا تُرُش ۷

بَهرِ خدا قاعدهٔ نو مَنِه
هیچ بُوَد قاعده حَلْوا تُرُش؟ ۸

این تُرُشی در چَهْ و زندان بُوَد
دید کسی باغ و تماشا تُرُش؟ ۹

یوسُفِ خوبان چو به زندان بِمانْد
هیچ نگشت آن گُلِ رَعْنا تُرُش ۱۰

تا به سُخَن آمد دیوار و دَر
کَزْ چه نه‌یی ای شَهْ و مولا تُرُش ۱۱

گفت اگر غَرقهٔ سِرکا شَوَم
کِی هِلَدَم رَحْمَتِ بالا تُرُش؟ ۱۲

می‌دَهَدَم عشق و نَدیمی کُند
غَرقه شود در میْ و صَهْبا تُرُش ۱۳

دست فَشانْ روح رَوَد مَست تا
مَیمَنه که نیست بدان جا تُرُش ۱۴

بس کُن و در شَهْد و شِکَر غوطه خور
کِتْ نَهِلَد فَضْلِ مُوَفّا تُرُش ۱۵