غزل ۱۲۹۹ - گویند شاه عشق ندارد وفا دروغ

گویند شاهِ عشقْ ندارد وَفا دروغ
گویند صُبح نَبْوَد شامِ تو را دروغ ۱

گویند بَهرِ عشقْ تو خود را چه می‌کُشی؟
بعد از فَنایِ جسم نَباشد بَقا دروغ ۲

گویند اشکِ چَشمِ تو در عشقْ بیهُده‌ست
چون چَشم بَستهْ گشت نباشد لِقا دروغ ۳

گویند چون زِ دورِ زمانه بُرون شُدیم
زان سو رَوان نباشد این جانِ ما دروغ ۴

گویند آن کَسان که نَرَستند از خیال
جُمله خیالْ بُد قِصَصِ انبیا دروغ ۵

گویند آن کَسان که نرفتند راهِ راست
رَهْ نیست بَنده را به جَنابِ خدا دروغ ۶

گویند رازدانِ دل اسرار و رازِ غیب
بی‌واسطه نگوید مَر بَنده را دروغ ۷

گویند بنده را نَگُشایَند رازِ دل
وَزْ لُطفْ بَنده را نَبَرَد بر سَما دروغ ۸

گویند آن کسی که بُوَد در سِرِشتْ خاک
با اهلِ آسْمان نشود آشنا دروغ ۹

گویند جانِ پاک ازین آشیانِ خاک
با پَرِّ عشقْ بَرنَپَرَد بر هوا دروغ ۱۰

گویند ذَرّه ذَرّه بَد و نیکِ خَلْق را
آن آفتابِ حَق نَرسانَد جَزا دروغ ۱۱

خاموش کُن زِ گفت وَگَر گویَدَت کسی
جُز حرف و صوت نیست سُخَن را اَدا دروغ ۱۲