غزل ۱۳۰۰ - عیسی روح، گرسنه‌ست چو زاغ

عیسیِ روح، گُرسنَه‌ست چو زاغ
خَرِ او می‌کُند زِ کُنْجِد کاغ ۱

چونک خَر خورْد جُمله کُنْجِد را
از چه روغن کَشیم بَهرِ چراغ؟ ۲

چونک خورشید سویِ عَقرب رفت
شُد جهان تیره رو، زِ میغ و زِ ماغ ۳

آفتابا رُجوع کُن به مَحَل
بر جَبینِ خَزان و دِیْ نِهْ داغ ۴

آفتابا تو در حَمَلْ جانی
از تو سَرسَبز خاک و خَندانْ باغ ۵

آفتابا چو بِشْکَنی دلِ دِیْ
از تو گردد بهارْ گرمْ دِماغ ۶

آفتابا زَکاتِ نورِ تو است
آنچ این آفتاب کرد اِبْلاغ ۷

صد هزار آفتاب دید احمد
چون تو را دیده بود او مازاغ ۸

زان نگشت او بگِردِ پایه حوض
کو زِ بَحرِ حَیات دید اِسْباغ ۹

آفتابَت از آن هَمی‌خوانَم
که عبارت زِ توست، تَنگْ مَساغ ۱۰

مُژده تو چو دَرفکَند بهار
باغْ بَرداشت بَزم و مَجْلِس و لاغ ۱۱

کرده مَستانِ باغْ اِشْکوفه
کرده سیرانِ خاکْ اِسْتِفراغ ۱۲

حُلّه بافانِ غَیب می‌بافَند
حُلّه‌ها و پَدید نیست پَناغ ۱۳

کِی گُذارَد خدا تو را فارغ؟
چون خدا را زِ کار نیست فَراغ ۱۴

صد هزاران بِنا و یک بَنّا
رنگِ جامه هزار و یک صَبّاغ ۱۵

نَغْزها را مِزاجِ او مایه
پوست‌ها را عِلاجِ او دَبّاغ ۱۶

لعْل‌ها را دَرَخشِ او صَیقل
سیم و زَر را کِفایَتَش صَوّاغ ۱۷

بُلبُلان ضَمیرْ خود دِگَرند
نُطْقِ حِسْ پیششان چو بانگِ کلاغ ۱۸

بَسْ که هَمرازِ بُلبُلان نَبْوَد
آنک بیرون بُوَد زِ باغ و زِ راغ ۱۹