بخش ۷۳ - رباعی

امشب که شبم به وصل تو می گذرد،
دامی ز سر زلف خود، ای دام خرد، ۱

بر روی هوا بگستران تا ناگاه
زاغ شب از این سراچه بیرون نپرد ۲

بوصف الحال خورشید دل افروز
دو بیت آورد مطبوع و جگر سوز ۳

امشب که شد آن ماه فلک مهمانم،
بنشینم و داد خوش از او بستانم ۴

ور صبح نفس زند ز آه سحری
برخیزم و شمع صبح را بنشانم ۵

چو جم بشنید نظم همچو آبش
فرو خواند این رباعی در جوابش ۶

امشب شب آنست که دل چیره شود
وز عشرت ما چشم فلک خیره شود ۷

گر صبح گریبان شب تار درد
آیینه عیش عاشقان تیره شود. ۸

ز ناگه خنده ای زد صبح دم سرد
از آن یک خنده شب را منفعل کرد ۹

شب هندو معنبر زلف بر بست
ز جای خویشتن خورشید بر جست ۱۰

گرفت آن ماه تابان را در آغوش
چو زلف آوردش اندر گردن و گوش ۱۱

لبش بوسید و شیرین قطعه ای گفت
به گوهر قطعه یاقوت را سفت ۱۲