غزل ۱۳۲۲ - ای ظریف جهان، سلام علیک

ای ظَریفِ جهان، سَلامُ عَلَیک
ای غَریبِ زمان، سَلامُ عَلَیک ۱

ای سَلام تو در نگُنجیده
در خَمِ آسْمان، سَلامُ عَلَیک ۲

دی که بُگْذشت، رویْ واپَس کرد
کِی زِ هَجْرت فَغان، سَلامُ عَلَیک ۳

روزِ فردا زِعشقِ تو گوید
زوتَرَم دَررَسان، سَلامُ عَلَیک ۴

گوشِ پنهان کجاست تا شِنَود
از جهانِ نَهان، سَلامُ عَلَیک ۵

هر سَلامی که در جهان شِنَوی
چون صدایی‌ست زان، سَلامُ عَلَیک ۶

زین صدا دَرگُذر بَرابَرِ کوه
تا بِبینی عِیان، سَلامُ عَلَیک ۷

من زِغیرت، سلامِ تو پوشَم
تا نَدانَد دَهان، سَلامُ عَلَیک ۸

چون بِبَستَم دهانْ سَلامَت شُد
جانِبِ گُلْسِتان، سَلامُ عَلَیک ۹

ای صَلاحِ جهان، صَلاحُ الدّین
بر تو تا جاودان، سَلامُ عَلَیک ۱۰