سنگریزه

روزی به جای لعل و گوهر سنگریزه‌ای
بردم به زرگری که بر انگشتری نهد ۱

بنشاندش به حلقه زرین عقیق‌وار
آنسان که داغ بر دل هر مشتری نهد ۲

زرگر ز من ستاند و بر او خیره بنگریست
وانگه به خنده گفت که این سنگریزه چیست؟ ۳

حیف آیدم ز حلقه زرین که این نگین
ناچیز و خوارمایه و بی قدر و بی‌بهاست ۴

شایان دست مردم گوهرشناس نیست
در زیر پا فکن که بر انگشتری خطاست ۵

هر سنگ بدگهر نه سزاوار زینت است
با زر سرخ سنگ سیه را چه نسبت است؟ ۶

گفتم به خشم زرگر ظاهرپرست را
کای خواجه لعل ز آغوش سنگ خاست ۷

ز آنرو گرانبهاست که همتای آن کم است
آری هر آنچه نیست فراوان گرانبهاست ۸

وین سنگریزه‌ای که فراچنگ من بود
خوارش مبین که لعل گرانسنگ من بود ۹

روزی به کوهپایه من و سرو ناز من
بودیم ره سپر به خم کوچه باغ‌ها ۱۰

این سو روان به شادی و آن سو دوان به شوق
لبریزه کرد از می عشرت ایاغ‌ها ۱۱

ناگاه چون پری زدگان آن پری فتاد
وز درد پا ز پویه و بازیگری فتاد ۱۲

آسیمه سر دویدم و در بر گرفتمش
کز دست رفت طاقتم از درد پای او ۱۳

بر پای نازنین چو نکو بنگریستم
آگه شدم ز حادثه جانگزای او ۱۴

دریافتم که پنجه آن ماه رنجه است
وز سنگریزه‌ای بت من در شکنجه است ۱۵

من خم شدم به چاره‌گری در برابر خویش
و آن مه نهاد بر کف من پای نرم خویش ۱۶

شستم به اشک پای وی و چاره ساختم
آن داغ را به بوسه لب‌های گرم خویش ۱۷

وین گوهری که در نظرت سنگ ساده است
بر پای آن پری چو رهی بوسه داده است ۱۸