غزل ۱۳۴۳ - صد هزاران همچو ما غرقه درین دریای دل

صد هزاران هَمچو ما غَرقه دَرین دریایِ دل
تا چه باشد عاقِبَتْشان، وایِ دل، ایْ وایِ دل ۱

گَر اَمان خواهی، امانی نَدْهَدَت آن بی‌اَمان
می‌کَشَد جان را ازین گِل، تا به سَربالایِ دل ۲

هر نواحی فوجْ فوجْ اَنْدَر گَوی یا پُشته‌یی
گاه پُشته، گاه گَو، از چیست؟ از غوغایِ دل ۳

قُلزُمِ روح است دل، یا کَشتیِ نوح است دل
موجْ موجِ خونْ فَرازِ جوشش و گرمایِ دل ۴

شورِ میْ نوشان نِگَر، وان نورِ خاموشانْ نِگَر
جُملِگی سَر گشت آن کو مُرد اَنْدَر پایِ دل ۵

گِردِ ما در می‌پَری، ای رَشکِ ماه و مُشتری
آمدی تا دلْ بَری، ای قاف و ایْ عَنْقایِ دل ۶

ای کِه کالیوه بِگَشتی در جهان با پَرِّ جان
هیچ دیدی شیوه‌یی تو، لایِقِ سودایِ دل؟ ۷