غزل ۱۳۴۲ - چه کارستان که داری اندرین دل

چه کارِسْتان که داری اَنْدَرین دل
چه بُت‌ها می‌نِگاری اَنْدَرین دل ۱

بهار آمد، زمانِ کِشت آمد
کِه داند تا چه کاری اَنْدَرین دل؟ ۲

حِجابِ عِزَّت اَرْ بَستی زِبیرون
به غایَتْ آشکاری اَنْدَرین دل ۳

در آب و گِل فُرو شُد پایِ طالب
سَرَش را می‌بِخاری اَنْدَرین دل ۴

دلْ از اَفْلاک اگر اَفْزون نَبودی
نکردی مَهْ سَواری اَنْدَرین دل ۵

اگر دل نیستی شهرِ مُعَظَّم
نکردی شهریاری اَنْدَرین دل ۶

عَجایب بیشه‌یی آمد دلْ ای جان
که تو میرِ شکاری اَنْدَرین دل ۷

زِبَحْرِ دلْ هزاران موج خیزد
چو جوهرها بیاری اَنْدَرین دل ۸

خَمُش کردم که در فِکْرَت نگُنجَد
چو وَصفِ دلْ شُماری اَنْدَرین دل ۹