نامهٔ عالمگیر (به یکی از فرزندانش که دعای مرگ پدر میکرد)

ندانی که یزدان دیرینه بود
بسی دید و سنجید و بست و گشود ۱

ز ما سینه چاکان این تیره خاک
شنید است صد نالهٔ درد ناک ۲

بسی همچو شبیر در خون نشست
نه یک ناله از سینهٔ او گسست ۳

نه از گریهٔ پیر کنعان تپید
نه از درد ایوب آهی کشید ۴

مپندار آن کهنه نخچیر گیر
بدام دعای تو گردد اسیر ۵