مرا ز دیدهٔ بینا شکایت دگر است

مرا ز دیدهٔ بینا شکایت دگر است
که چون بجلوه در آئی حجاب من نظر است ۱

به نوریان ز من پا به گل پیامی گوی
حذر ز مشت غباری که خویشتن نگر است ۲

نوا زنیم و به بزم بهار می سوزیم
شرر به مشت پر ما ز ناله سحر است ۳

ز خود رمیده چه داند نوای من ز کجاست
جهان او دگر است و جهان من دگر است ۴

مثال لاله فتادم بگوشهٔ چمنی
مرا ز تیر نگاهی نشانه بر جگر است ۵

به کیش زنده دلان زندگی جفا طلبی است
سفر به کعبه نکردم که راه بی خطر است ۶

هزار انجمن آراستند و بر چیدند
درین سراچه که روشن ز مشعل قمر است ۷

ز خاک خویش به تعمیر آدمی بر خیز
که فرصت تو بقدر تبسم شرر است ۸

اگر نه بوالهوسی با تو نکته ئی گویم
که عشق پخته تر از ناله های بی اثر است ۹

نوای من به عجم آتش کهن افروخت
عرب ز نغمهٔ شوقم هنوز بی خبر است ۱۰