صحبت رفتگان (در عالم بالا)

تولستوی ۱

بارکش اهرمن لشکری شهریار
از پی نان جوین تیغ ستم بر کشید ۲

زشت به چشمش نکوست مغز نداند ز پوست
مردک بیگانه دوست سینهٔ خویشان درید ۳

داروی بیهوشی است تاج ، کلیسا ، وطن
جان خدا داد را خواجه بجامی خرید ۴
کارل مارکس ۵

رازدان جزو و کل از خویش نامحرم شد است
آدم از سرمایه داری قاتل آدم شد است ۶
هگل ۷

جلوه دهد باغ و راغ معنی مستور را
عین حقیقت نگر حنطل و انگور را ۸

فطرت اضداد خیز لذت پیکار داد
خواجه و مزدور را ، آمر و مأمور را ۹
تولستوی ۱۰

عقل دو رو آفرید فلسفه خود پرست
درس رضا میدهی بندهٔ مزدور را ۱۱
مزدک ۱۲

دانهٔ ایران ز کشت زار و قیصر بر دمید
مرگ نو می رقصد اندر قصر سلطان و امیر ۱۳

مدتی در آتش نمرود می سوزد خلیل
تا تهی گردد حریمش از خداوندان پیر ۱۴

دور پرویزی گذشت ای کشتهٔ پرویز خیز
نعمت گم گشتهٔ خود را ز خسرو باز گیر ۱۵
کوهکن ۱۶

نگار من که بسی ساده و کم آمیز است
سیتزه کیش و ستم کوش و فتنه انگیز است ۱۷

برون او همه بزم و درون او همه رزم
زبان او ز مسیح و دلش ز چنگیز است ۱۸

گسست عقل و جنون رنگ بست و دیده گداخت
در آ به جلوه که جانم ز شوق لبریز است ۱۹

اگرچه تیشهٔ من کوه را ز پا آورد
هنوز گردش گردون بکام پرویز است ۲۰

ز خاک تا بفلک هر چه هست ره پیماست
قدم گشای که رفتار کاروان تیز است ۲۱