دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت

دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت
نشسته بر سر بالین من ز درمان گفت ۱

زبان اگرچه دلیر است و مدعا شیرین
سخن ز عشق چه گویم جز اینکه نتوان گفت ۲

خوشا کسی که فرو رفت در ضمیر وجود
سخن مثال گهر بر کشید و آسان گفت ۳

خراب لذت آنم که چون شناخت مرا
عتاب زیر لبی کرد و خانه ویران گفت ۴

غمین مشو که جهان راز خود برون ندهد
که آنچه گل نتوانست مرغ نالان گفت ۵

پیام شوق که من بی حجاب می گویم
به لاله قطره شبنم رسید و پنهان گفت ۶

اگر سخن همه شوریده گفته ام چه عجب
که هر که گفت ز گیسوی او پریشان گفت ۷