هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که بر خودشناسی، غفلتزدایی، و رهایی از ترس مرگ تأکید دارد. شاعر از خواننده میخواهد تا با نور حقیقت درون خود را روشن کند، از نادانی و تردید دوری کند، و به جای ترس از مرگ، به زندگی جاودان بیندیشد. همچنین، اشارهای به توانایی انسان در بازآفرینی خود دارد.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیهوتحلیل، به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مضامینی مانند مرگ، جاودانگی، و خودشناسی ارتباط برقرار کنند.
بینی جهان را خود را نبینی
بینی جهان را خود را نبینی
تا چند نادان غافل نشینی ۱
نور قدیمی شب را بر افروز
دست کلیمی در آستینی ۲
بیرون قدم نه از دور آفاق
تو پیش ازینی تو بیش ازینی ۳
از مرگ ترسی ای زنده جاوید؟
مرگ است صیدی تو در کمینی ۴
جانی که بخشد دیگر نگیرند
آدم بمیرد از بی یقینی ۵
صورت گری را از من بیاموز
شاید که خود را باز آفرینی ۶
تا چند نادان غافل نشینی ۱
نور قدیمی شب را بر افروز
دست کلیمی در آستینی ۲
بیرون قدم نه از دور آفاق
تو پیش ازینی تو بیش ازینی ۳
از مرگ ترسی ای زنده جاوید؟
مرگ است صیدی تو در کمینی ۴
جانی که بخشد دیگر نگیرند
آدم بمیرد از بی یقینی ۵
صورت گری را از من بیاموز
شاید که خود را باز آفرینی ۶
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۶
۷۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:از همه کس کناره گیر صحبت آشنا طلب
گوهر بعدی:من هیچ نمی ترسم از حادثهٔ شب ها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.