هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از مولانا به جستجوی معنوی انسان می‌پردازد و تأکید می‌کند که حقیقت درون خود فرد است، نه در دنیای خارج. شاعر از مخاطب می‌خواهد به جای گریختن از خود و جستجوی بیرونی، به درون نگاه کند و حقیقت وجودی خود را بیابد. او ارزش فقر معنوی را برتر از ثروت مادی می‌داند و اشاره می‌کند که روشندلان (عارفان) می‌توانند راهنمای خوبی برای این سفر درونی باشند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. این متن نیازمند سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم انتزاعی است که معمولاً در سنین پایینتر وجود ندارد.

غزل زنده رود

به آدمی نرسیدی ، خدا چه میجوئی
ز خود گریخته ئی آشنا چه می جوئی ۱

دگر بشاخ گل آویز و آب و نم در کش
پریده رنگ ز باد صبا چه می جوئی ۲

دو قطره خون دلست آنچه مشک مینامند
تو ای غزال حرم در ختا چه میجوئی ۳

عیار فقر ز سلطانی و جهانگیری است
سریر جم بطلب ، بوریا چه می جوئی ۴

سراغ او ز خیابان لاله میگیرند
نوای خون شدهٔ ما ز ما چه میجوئی ۵

نظر ز صحبت روشندلان بیفزاید
ز درد کم بصری توتیا چه میجوئی ۶

قلندریم و کرامات ما جهان بینی است
ز ما نگاه طلب ، کیمیا چه می جوئی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۶۲۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:زنده رود رخصت میشود از فردوس برین و تقاضای حوران بهشتی
گوهر بعدی:حضور
نظرها و حاشیه ها
زینب ترابی
۱۳۹۹/۴/۶ ۱۴:۳۷

معنی شعر

گوهرین: با سلام و احترام. متاسفانه در حال حاضر توانایی نوشتن شرح و تفسیر بر آثار را نداریم.