غزل ۳۷ - کسی چه شکرکند دولت تمنا را

کسی چه شکرکند دولت تمنا را
به عالمی‌که تویی ناله می‌کشد ما را ۱

ندرد انجمن یأس ما شراب دگر
هم از شکست مگرپرکنیم مینا را ۲

به عالمی‌که حلاوت نشانهٔ ننگ است
دو نیم چون نشود دل ز غصه خرما را ۳

هنوز ارهٔ دندان موج در نظر است
گوهر به دامن راحت چسان‌کشد پا را ۴

درشت‌خو چه خیال است نرم‌گو باشد؟
شرارخیزی محض است طبع خارا را ۵

سلامت آینهٔ اعتبار امکان نیست
شکسته‌اند به صد موج رنگ دریا را ۶

صفای دل به‌کدورت مده ز فکر دویی
که عکس‌، تنگ برآیینه کند جا را ۷

برون لفظ محال است جلوهٔ معنی
همان زکسوت‌اسما طلب مسما را ۸

رسیده‌ایم ز اسما به فهم معنی خویش
گرفته‌ایم ز عنقا سراغ عنقا را ۹

هزار معنی پیچیده در تغافل تست
به ابروی تو چه نسبت‌زبان‌گویا را ۱۰

سبکروان به هوایت چنان ز خود رفتند
که چون نفس نرساندند برزمین پا را ۱۱

همیشه تشنه لب خون ما بود بیدل‌
چوشیشه هرکه به دست آورد دل ما را ۱۲