هوش مصنوعی:
این شعر از بیدل دهلوی، با تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به توصیف طبیعت و احساسات درونی میپردازد. شاعر از عناصری مانند نسیم، دریا، کوه و صحرا برای بیان مفاهیمی مانند عشق، تنهایی، ناامیدی و جستجوی آرامش استفاده میکند. ابیات پایانی نیز به طبیعت انسان و دشواریهای زندگی اشاره دارند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۰ - نسیم شانهکند زلف موج دریا را
نسیم شانهکند زلف موج دریا را
غبار سرمه دهد چشمکوه و صحرا را ۱
ز زخم ارهٔ دندان موج ایمن نیست
گهر به دامن راحت چسانکشد پا را ۲
لبش به حلقهٔ آغوش خط بدان ماند
که خضرتنگ به برمیکشد مسیحا را ۳
عدمسرای دلم کنج عزلتی دارد
که راه نیست در او وهم بال عنقا را ۴
حدیث نرم نمیآید از زبان درشت
شرار خیز بود طبع سنگ خارا را ۵
همیشهتشنهلبخون مابودبیدل
چوشیشه هرکه به دست آورد دل ما را ۶
غبار سرمه دهد چشمکوه و صحرا را ۱
ز زخم ارهٔ دندان موج ایمن نیست
گهر به دامن راحت چسانکشد پا را ۲
لبش به حلقهٔ آغوش خط بدان ماند
که خضرتنگ به برمیکشد مسیحا را ۳
عدمسرای دلم کنج عزلتی دارد
که راه نیست در او وهم بال عنقا را ۴
حدیث نرم نمیآید از زبان درشت
شرار خیز بود طبع سنگ خارا را ۵
همیشهتشنهلبخون مابودبیدل
چوشیشه هرکه به دست آورد دل ما را ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۵۳۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹ - نزیبد پرده فانوس دیگر شمع سودا را
گوهر بعدی:غزل ۴۱ - نفس آشفته میدارد چوگل جمعیت ما را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
