هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از رنجها و ناامیدیهای خود میگوید. او احساس میکند که در تخم اشک و ناامیدی سرشته شده و در حیرت و بیقراری به سر میبرد. از فرصتهای از دست رفته و داغهای ناکامی مینالد و خود را در چنگال تقدیر و فلک ناسازگار میبیند. او از عشق و شوقی میگوید که او را بیتاب کرده و از آه بیاثر خود سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، لحن غمگین و ناامیدانهی شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۱۱۶ - چو تخم اشک بهکلفت سرشتهاند مرا
چو تخم اشک بهکلفت سرشتهاند مرا
به ناامیدی جاوید گشتهاند مرا ۱
به فرصت نگه آخر است تحصیلم
برات رنگم و برگل نوشتهاند مرا ۲
طلسم حیرتم ویک نفس قرارم نیست
به آب آینهٔ دل سرشتهاند مرا ۳
کجا رومکه شوم ایمن زلب غماز
به عالم آدمیان هم فرشتهاند مرا ۴
چگونه تخم شرارم به ریشه دل بندد
همان به عالم پروازکشتهاند مرا ۵
فلک شکارکمندیست سرنگونی من
ندانم از خم زلفکه هشتهاند مرا ۶
تپیدن نفسم، تارکسوت شوقم
که در هوای تو بیتاب رشتهاند مرا ۷
ز آه بیاثرم داغ خامکاری خویش
به آتشیکه ندارم برشتهاند مرا ۸
چوچشم بسته معمای راحتم بیدل
به لغزش نی مژگان نوشتهاند مرا ۹
به ناامیدی جاوید گشتهاند مرا ۱
به فرصت نگه آخر است تحصیلم
برات رنگم و برگل نوشتهاند مرا ۲
طلسم حیرتم ویک نفس قرارم نیست
به آب آینهٔ دل سرشتهاند مرا ۳
کجا رومکه شوم ایمن زلب غماز
به عالم آدمیان هم فرشتهاند مرا ۴
چگونه تخم شرارم به ریشه دل بندد
همان به عالم پروازکشتهاند مرا ۵
فلک شکارکمندیست سرنگونی من
ندانم از خم زلفکه هشتهاند مرا ۶
تپیدن نفسم، تارکسوت شوقم
که در هوای تو بیتاب رشتهاند مرا ۷
ز آه بیاثرم داغ خامکاری خویش
به آتشیکه ندارم برشتهاند مرا ۸
چوچشم بسته معمای راحتم بیدل
به لغزش نی مژگان نوشتهاند مرا ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۴۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۵ - عبرتیکوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا
گوهر بعدی:غزل ۱۱۷ - کافرمگر مخمل و سنجاب میباید مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
