غزل ۱۴۸ - به حیرت آینه پرداختند روی تو را

به حیرت آینه پرداختند روی تو را
زدند شانه ز دلهای چاک موی تو را ۱

چه آفتی توکه از شوخیت زبان شرار
به‌کام سنگ برد شکوه‌های خوی تو را ۲

زخارهرمژه صد ر‌نگ موج‌گل جوشد
به دیده‌گرگذر افتد خیال روی تو را ۳

غلام زلف تو سنبل‌، اسیر روی توگل
بنفشه بنده خط سبز مشکبوی تو را ۴

ز رنگ غازه فروشد به شاهدان چمن
نسیم اگر برباید غبارکوی تو را ۵

ز تیغ ناز توام این قدر امید نبود
به زخم دل‌که روان‌کرد آب جوی تو را ۶

ندانم از دل تنگ‌که جسته است امشب
که غنچه‌ها به قفس‌کرده‌اند بوی تو را ۷

به حرف آمدی و زخم‌کهنه‌ام نو شد
به حیرتم چه نمک بودگفت وگوی تورا ۸

تپیدن دل عشاق نسخه‌پرداز است
دقایق طلب وبحث جستجوی تورا ۹

بهار حسرت ما زحمت خزان نکشد
کستگی نبرد رنگ آرزوی تو را ۱۰

درین چمن به‌چه سرمایه‌خوشدلی بیدل
که شبنمی نخریده‌ست آبروی تو را ۱۱