غزل ۲۰۱ - چون صبح مجو طاقت آزارکس از ما

چون صبح مجو طاقت آزارکس از ما
کم نیست‌که ما را به درآرد نفس ازما ۱

ما قافلهٔ بی‌نفس موج سرابیم
چندین عدم آن‌سوست صدای جرس ازما ۲

مردیم به ضبط نفس ولب نگشودیم
تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما ۳

عمری‌ست دراین انجمن ازضعف دوتاییم
خلخال رسانید به پای مگس از ما ۴

همت نزندگل به سر ناز فضولی
رنگ آینه بشکست به روی هوس ازما ۵

پر ناکس ازین مزرعهٔ یأس دمیدیم
بر چشم توقع مگذارید خس از ما ۶

درگرد خیال تو سراغی است وگرنه
چیزی دگر از ما نتوان یافت پس از ما ۷

رنگ آینهٔ الفت گل هیچ نپرداخت
قانع به دل چاک شد آخر قفس از ما ۸

ما را ننشانیدکسی بر سر رهش
بیدل تو پذیری مگر این ملتمس از ما ۹