غزل ۲۰۲ - دل می‌رود و نیست کسی دادرس ما

دل می‌رود و نیست کسی دادرس ما
از قافله دور است خروش جرس ما ۱

هم مشرب اوضاع گرفتاری صبحیم
پرواز به منظر نرسد از قفس ما ۲

بر هیچ‌کس افسانهٔ امید نخواندیم
عمری‌ست همان بیکسی ماست‌کس ما ۳

ما هیچکسان ناز چه اقبال فروشیم
تقدیر عرق‌کرد به حشر مگس ما ۴

خاریم ولی در هوس آباد تعین
بر دیدهٔ دریا مژه چیده‌ست خس ما ۵

ما و سخن ازکینه‌فروزی‌، چه خیال است
آیینه نداده‌ست به آتش نفس ما ۶

بر فرصت خام آن همه دکان نتوان چید
مهمان دماغ است می زودرس ما ۷

مکتوب وفا مشعر امید نگاهی‌ست
واکن مژه تا خوانده شود ملتمس ما ۸

بیدل به جنون امل ازپا ننشستیم
کاش آبله‌گیرد سر راه هوس ما ۹