غزل ۲۱۴ - نشود جاه و حشم شهرت خام دل ما

نشود جاه و حشم شهرت خام دل ما
این نگینها متراشید به نام دل ما ۱

ذره‌ای نیست‌که بی‌شور قیامت یابند
طشت‌نه چرخ فتاده‌ست ز بام دل ما ۲

نشئهٔ دورگرفتاری ما سخت رساست
حلقهٔ زلف‌که دارد خط جام دل ما ۳

صبح هم با نفس ازخویش برون می‌آید
که رسانده‌ست بر افلاک پیام دل ما؟ ۴

عالمی را به درکعبهٔ تحقیق رساند
جرس قافلهٔ صبح خرام دل ما ۵

برهمین آبله ختم است ره‌کعبه ودیر
کاش می‌کردکسی سیر مقام دل ما ۶

به‌سخن‌کشف معمای عدم‌ممکن نیست
خامشی نیز نفهمیدکلام دل ما ۷

رنگها داشت بهارمن وما لیک چه سود
گل این باغ نخندید به‌کام دل ما ۸

انس جاوید دگر ازکه طمع باید داشت
دل ما نیز نشد آنهمه رام دل ما ۹

داغ محرومی دیدار ز محفل رفتیم
برسانید به آیینه سلام دل ما ۱۰

نام صیاد پرافشانی عنقا کافیست
غیر بیدل‌گرهی نیست به دام دل ما ۱۱