غزل ۲۱۹ - آنچه نذر درگه آوردیم ما

آنچه نذر درگه آوردیم ما
تحفه‌، شیئالله آوردیم ما ۱

جان محزون پیشتاز عجز بود
آه بر لب هرگه آوردیم ما ۲

خاک پست و دامن گردون بلند
عذر دست کوته آوردیم ما ۳

آمدیم از عالم یکتا و لیک
عالمی را همره آوردیم ما ۴

زین خروشی‌کز نفس انگیختیم
بر قیامت قهقه آوردیم ما ۵

نفی ما، آیینهٔ اثبات اوست
گرکتان‌گم شد مه آوردیم ما ۶

کبریاکم بود درتمهید عجز
تاگدا گفتی شه آوردیم ما ۷

برگریبان ریختیم از شش جهت
زور یوسف بر چه آوردیم ما ۸

بی‌گمان غیر از یکی نتوان شمرد
خواه یک خواهی ده آوردیم ما ۹

چون نفس نرد خیالات دلیم
گاه بردیم وگه آوردیم ما ۱۰

بیدلان یکسر نیاز الفتند
گر تو بپذیری ره آوردیم ما ۱۱