غزل ۳۰۱ - ای آینهٔ حسن تمنای تو جانها

ای آینهٔ حسن تمنای تو جانها
اوراق‌گلستان ثنای تو زبانها ۱

بی‌زمزمهٔ حمد تو قانون سخن را
افسرده چو خون رگ تار است بیانها ۲

از حسرت گلزار تماشای تو آبست
چون شبنم‌گل آینه در آینه‌دانها ۳

بی‌تاب وصال است دل اما چه توان‌کرد
جسم است به راهت‌گره رشتهٔ جانها ۴

آنجاکه بود جلوه‌گه حسن‌کمالت
چون آینه محو است یقینها وگمانها ۵

از مرحمت عام تو درکوی اجابت
گم‌گشته اثرها به تک وپوی فغانها ۶

از قوت تأیید توتحریک نسیمی
بر بحرکشد از شکن موج‌کمانها ۷

در چارسوی دهرگذرکرد خیالت
لبریز شد از حیرت آیینه دکانها ۸

در پردة دل غیر خیالت نتوان یافت
جولانکدة پرتو ماهند کتانها ۹

در دیدة بیدل نبود یک دل پر خون
بی‌داغ هوای تو درتن لاله‌ستانها ۱۰