غزل ۴۴۵ - نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست

نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست
همین نفس‌ که تواش صید الفتی دنیاست ۱

کسی ستمکش نیرنگ اتحاد مباد
تو بیوفا نه‌ای اما جدایی تو بلاست ۲

جنون پیامی اوهام داغ یاسم کرد
امید می‌تپد و نامه در پر عنقاست ۳

به وهم نشئهٔ آزادگی گرفتاریم
چو صبح آن‌چه قفس موج‌می‌زند پر ماست ۴

به خاک میکده اعجاز کرده‌اند خمیر
ز دست هرکه قدح ‌گل ‌کند ید بیضاست ۵

چمن ز بندگی حسن اگر کند انکار
خط بنفشه ‌گواه‌، مهر داغ لاله بجاست ۶

حجاب پرتو خورشید سایه می‌باشد
چه جلوه‌ها که نه در غفلت تو ناپیداست ۷

عنان لغزش ما بیخودان‌ که می‌گیرد؟
چو اشک وحشت ما را هجوم آبله‌پاست ۸

تو ساکنی و روان است اراده مطلق
به هر کنار که ‌کشتی رود قدم دریاست ۹

کجاست غیر جز اثبات ذات یکتایی
تویی در آینه دارد منی‌که از تو جداست ۱۰

همین تو،هم وجدان دلیل محرومیست
که تو نیافتنی و نیافتن همه راست ۱۱

ز دستگیری خلق اینقدر زمینگیرم
عصا گر نتوان یافت می‌توان برخاست ۱۲

ز بس گذشته‌ام از عرض کارگاه هوس
به خود گرم نظر افتد نگاه رو به قفاست ۱۳

مگیر دامن اندیشهٔ دگر بیدل
که دست باده‌کشان وقف‌گردن میناست ۱۴