غزل ۴۴۶ - یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست

یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست
شوق دیدار پرستان چقدر آینه ‌زاست ۱

نذر کویی ‌ست غبار به هوا رفته‌ ی من
باخبر باش که دنبالهٔ این سرمه‌رساست ۲

پیری‌ام سر خط تحقیق فنا روشن‌ کرد
حلقهٔ قامت من عینک نقش‌ کف پاست ۳

خلوت‌آرای خیال ادب دیداریم
هرکجا آینه‌ای هست غبار دل ماست ۴

آنقدرسعی به آبادی ما لازم نیست
خانهٔ چشم به امداد نگاهی برپاست ۵

خاک هم شوخی‌اندز غباری دارد
شرط افتادگی آن است ‌که نتوان برخاست ۶

آتش از چهرهٔ زرین اثر زر ندهد
دین به دنیا مفروشید که دنیا دنیاست ۷

غنچه زان پیش که آهنگ نفس ساز کند
جرس قافلهٔ رنگ طرب‌، یأس نو است ۸

شوکت حسن‌ که لشکرکش نازست اینجا
عمرها شد صف مژگان بتان رو به قفاست ۹

بینوا نیست دل از جوش‌کدورت بیدل
شیشه را سنگ ستم آینهٔ حسن صداست ۱۰