غزل ۵۳۴ - ای غرهٔ اقبال سرانجام تو شوم است

ای غرهٔ اقبال سرانجام تو شوم است
مرگت به ته بال هما سایهٔ بوم است ۱

چون پیر شدی از امل پوچ حیاکن
یکسر خط تقویم‌کهن ننگ رقوم است ۲

این جمله دلایل‌که ز تحقیق توگل‌کرد
در خانهٔ خورشید چراغان نجوم است ۳

ای دعوی علم و عمل افسون حجابت
گرد تب وتاب نفس است این چه علوم است ۴

طبع تو اگر ممتحن نیک و بد افتد
غیر از دهن مار جهان جمله سموم است ۵

بی‌وضع ملایم نتوان بست ره ظلم
دیوار و در خانهٔ زنبور ز موم است ۶

دل با دوجهان تشنگی حرص چه سازد
بریک چه بی‌آب ز صد دلو هجوم است ۷

از عاریت هرچه بود، عارگزینید
مسرور امانات جهول است و ظلوم است ۸

بیدل تو جنونی‌کن و زین‌ورطه به‌در زن
عالم همه زندانی تقلید و رسوم است ۹