غزل ۵۳۵ - امروزکه امید به‌کوی تو مقیم است

امروزکه امید به‌کوی تو مقیم است
گر بال گشایم دل پرواز دو نیم است ۱

نتوان ز سرم برد هوای دم تیغت
این غنچه‌گره بستهٔ امید نسیم است ۲

شد حاجت ما پرده‌برانداز غنایت
سایل همه جا آینهٔ رازکریم است ۳

فیض نظرکیست که درگلشن امکان
هر برگ‌گل امروزکف دست‌کلیم است ۴

جزکاهش جان نیست ز همصحبت سرکش
گریان بود آن موم‌که با شعله ندیم است ۵

بر صاف‌ضمیران بود آشوب حوادث
صد موج‌کشاکش به سر در یتیم است ۶

پیوسته پر آواز بودکاسهٔ خالی
پرگویی ابله اثر طبع سقیم است ۷

آسوده‌دلی الفت یأس است وگرنه
امید هم اینجا چه‌کم اززحمت بیم است ۸

حیران طلب مایهٔ تمییز ندارد
در چشم گدا ششجهت آثارکریم است ۹

بی‌رنگی گلشن نشود همسفرگل
آیینه ز خود می‌رود و جلوه مقیم است ۱۰

بیدل ز جگرسوختگی چاره ندارم
با داغ مرا لاله‌صفت‌عهد قدیم است ۱۱