غزل ۱۴۹۹ - بیا، کز عشق تو دیوانه گشتم

بیا، کَزْ عشقِ تو دیوانه گشتم
وَگَر شهری بُدَم، ویرانه گشتم ۱

زِ عشقِ تو زِ خان و مان بُریدم
به دَردِ عشقِ تو، هم خانه گشتم ۲

چُنان کاهِل بُدم، کان را نگویم
چو دیدم رویِ تو، مَردانه گشتم ۳

چو خویشِ جانِ خود، جانِ تو دیدم
زِ خویشانْ بَهرِ تو بیگانه گشتم ۴

فَسانه‌‌‌یْ ‌عاشقان خوانْدم شب و روز
کُنون در عشقِ تو افسانه گشتم ۵