غزل ۱۴۹۸ - بیا، کز غیر تو بیزار گشتم

بیا، کَزْ غیرِ تو بیزار گشتم
وَگَر خُفته بُدَم، بیدار گشتم ۱

بیا ای جان که تا روزِ قیامَت
مُقیمِ خانهٔ خَمّار گشتم ۲

زِ پَرّ و بالِ خود گِل را فَشانْدم
به کوهِ قافِ خود طَیّار گشتم ۳

تُرُش دیدم جهانی را، من از تَرس
در آن دوشابْ چون آچار گشتم ۴

عقیده این چُنین سازید شیرین
که من زین خُمرهْ شِکَّربار گشتم ۵

یکی چندی بُریدم من زِ اَغْیار
کُنون با خویشتنْ اَغْیار گشتم ۶

زِ حالِ دیگران عِبْرَت گرفتم
کُنون من عِبْرَۃُ الْاَبْصار گشتم ۷

بیا، ای طالِبِ اسرارِ عالَم
به من بِنْگَر، که من اسرار گشتم ۸

بدان بسیار پیچید این سَرِ من
که گِردِ جُبّه و دَسْتار گشتم ۹

از آن مَحْبوس بودم هَمچو نُقطه
که گِردِ نُقطهْ چون پَرگار گشتم ۱۰