غزل ۶۱۴ - زبس به خلوت حسن توبارآینه است

زبس به خلوت حسن توبارآینه است
نگاه هر دو جهان در غبار آینه است ۱

هجوم چاک‌گل آغوش شبنم است اینجا
بهار هم چقدر دلفگار آینه است ۲

کدام جلوه‌ که محتاج صافی دل نیست
به هرچه می‌نگری شرمسار آینه است ۳

چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم
که هر طرف رودم، دل دچار آینه است ۴

همه به شوخی تمثال چشم باخته‌ایم
وگرنه حسن برون از کنار آینه است ۵

توهم زخود غلطی چند نقش بند وبناز
که روی‌ کار جهان پشت ‌کار آینه است ۶

مباش غرهٔ عشرت‌، درین تماشاگاه
تحیر آینه‌دار خمار آینه است ۷

چه ممکن است دهد عرض هرزه‌تازی‌ها
همیشه موج نگاهم سوار آینه است ۸

سخن ز جوش حیا بر لبم ‌گره ‌گردید
نفس ز آب به بند حصار آینه است ۹

نکاشتیم سرشکی‌که جلوه بار نداد
گداز دل چقدر آبیار آینه است ۱۰

ز زندگی همه گر رنگ رفته‌ای داریم
به امتحان نفس‌، در فشار آینه است ۱۱

ز بی‌نشانی آن جلوه شرم کن بیدل
هنوز رنگ تو صرف بهار آینه است ۱۲