غزل ۶۱۳ - در آن بساط‌که حسنت دچار آینه است

در آن بساط‌که حسنت دچار آینه است
بهشت آینهٔ انتظار آینه است ۱

ز نقش پای تو، کایینه‌دار آینه است
بساط روی زمین را بهار آینه است ۲

اگر ز جوهر نظاره نیست دام به دوش
چرا ز روی تو حیرت شکار آینه است ۳

به یاد جلوه‌، نظر باختیم‌، لیک چه سود
که این‌گل از چمن انتظار آینه است ۴

به دستگاه صفاکوش‌، گر دلی داری
همین فروغ نظر اعتبار آینه است ۵

توان ز ساده‌دلی گشت نسخهٔ تحقیق
که خوب و زشت جهان درکنارآینه است ۶

صفای دل طلبی، دیده در خم مژه گیر
نمد، زگردکدورت حصار آینه است ۷

به قدر شرم‌گل افشاند، بی‌نقابی حسن
عرق به عالم شوخی بهار آینه است ۸

کدورت از دم هستی‌، کشد دل آگاه
نفس به چشم تامل غبار آینه است ۹

چراغ انجمن شوق جزتحیرنیست
نهان پردهٔ دل آشکار‌آینه‌است ۱۰

به روی‌کار نیاید، هنر، ز صاف‌دلان
که عرض جوهر خود، زنگبار آینه است ۱۱

ز نقش‌های بد و نیک این جهان بیدل
دلی‌که صاف شود، در شمار آینه است ۱۲