حکایت ۲۶ - ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف

ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف و توانگران را دادی به طَرْح. صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:

ماری تو که هر که را ببینی، بزنی
یا بوم که هر کجا نشینی، بکنی ۱

زورت ار پیش می‌رود با ما
با خداوند غیب‌دان نرود ۲

زورمندی مکن بر اهلِ زمین
تا دعایی بر آسمان نرود ۳

حاکم از گفتن او برنجید و روی از نصیحتِ او در هم کشید و بر او التفات نکرد، تا شبی که آتشِ مَطبَخ در انبارِ هیزمش افتاد و سایرِ املاکش بسوخت وز بسترِ نرمش به خاکسترِ گرم نشاند. اتّفاقاً همان شخص بر او بگذشت و دیدش که با یاران همی‌گفت: ندانم این آتش از کجا در سرایِ من افتاد؟ گفت: از دلِ درویشان.

حذر کن ز دردِ درون‌هایِ ریش
که ریشِ درون عاقبت سر کند ۴

به هم بر مَکُن تا توانی دلی
که آهی جهانی به هم بر کند ۵

بر تاجِ کیخسرو نبشته بود:

چه سال هایِ فراوان و عمر‌هایِ دراز
که خلق بر سرِ ما بر زمین بخواهد رفت ۶

چنان که دست‌ به‌ دست آمده‌ست مُلک به ما
به دست هایِ دگر هم چنین بخواهد رفت ۷