غزل ۱۵۱۶ - چه نزدیک است جان تو به جانم

چه نزدیک است جانِ تو به جانم
که هر چیزی که اندیشی بِدانَم ۱

ضَمیرِ هَمدِگَر دانند یاران
نباشم یارِ صادق گَر نَدانَم ۲

چو آبِ صاف باشد یارْ با یار
که بِنْمایَد دَرو عکسِ بَنانَم ۳

اگر چه عامه هم آیینه‌هایند
که بِنْمایَد دَرو سود و زیانَم ۴

وَلیکِن آن به هر دَم تیره گردد
که او را نیست صَیقل‌‌‌های جانَم ۵

ولی آیینه عارف نگردد
اگر خاکِ جهان بر وِیْ فَشانَم ۶

ازین آیینهْ رویِ خود مَگَردان
که می‌گوید که جانَت را اَمانَم ۷

من و گفتِ من آیینه‌‌‌‌ست جان را
بِیابَد حالِ خویشْ اَنْدَر بَیانَم ۸

خَمُش کُن تا به ابرو و به غَمْزه
هزاران ماجَرا بر وِیْ بِخوانَم ۹