غزل ۱۵۱۹ - بیا کامروز بیرون از جهانم

بیا کِامْروز بیرون از جهانَم
بیا کِامْروزْ من از خود نَهانَم ۱

گرفتم دَشنه‌یی وَزْ خود بُریدم
نه آنِ خود نه آنِ دیگرانَم ۲

غَلَط کردم نَبُرّیدم من از خود
که این تَدبیرْ‌‌ بی‌من کرد جانَم ۳

نَدانَم کاتَشِ دلْ بر چه سان است
که دیگر شکل می‌سوزد زَبانَم ۴

به صد صورت بِدیدم خویشتن را
به هر صورت‌‌‌ هَمی‌گفتم من آنَم ۵

هَمی گفتم مرا صد صورت آمد؟
و یا صورتْ نِیَم من‌‌ بی‌نشانَم؟ ۶

که صورت‌‌‌های دلْ چون میهمانند
که می‌آیند و منْ چون خانه بانَم ۷