غزل ۱۵۱۸ - من آن ماهم که اندر لامکانم

من آن ماهَم که اَنْدَر لامَکانَم
مَجو بیرون مرا در عینِ جانَم ۱

تو را هر کَس به سویِ خویش خوانَد
تو را منْ جُز به سویِ تو نَخوانَم ۲

مرا هم تو به هر رَنگی که خوانی
اگر رَنگینْ اگر نَنگینْ نَدانَم ۳

گَهی گویی خِلاف و‌‌ بی‌وَفایی
بلی تا تو چُنینیْ من چُنانَم ۴

به پیشِ کور هیچم من چُنانَم
به پیشِ گوشِ کَر من‌‌ بی‌زَبانَم ۵

گِلابه چند ریزی بر سَرِ چَشم؟
فُروشو چَشمْ از گِل من عِیانَم ۶

لباس و لُقمه‌اَت گِل‌‌‌های رنگین
تو گِل خواری نَشایی میهمانَم ۷

گُل است این گِلْ در او لُطفی‌‌‌‌ست بِنْگَر
چو لُطفِ عارَیت را واسِتانَم ۸

منْ آبِ آب و باغِ باغَمْ ای جان
هزاران اَرْغَوان را اَرْغَوانَم ۹

سُخَن کَشتیّ و مَعنیْ همچو دریا
دَرآ زوتَر که تا کَشتی بِرانَم ۱۰