غزل ۱۵۲۴ - چو آب آهسته زیر که درآیم

چو آب آهسته زیرِ کَهْ دَرآیَم
به ناگَهْ خَرمَن کَهْ دَررُبایَم ۱

چَکَم از ناودانْ من قَطرهْ قَطره
چو طوفانْ من خَرابِ صد سَرایَم ۲

سَرا چِبْوَد؟ فَلَک را بَرشِکافَم
زِ‌‌ بی‌صبریْ قیامَت را نَپایَم ۳

بَلا را من عَلَف بودم زِ اَوَّل
وَلیک اکنون بَلاها را بَلایَم ۴

زِ حَبْسِ جا مَیابا دل رهایی
اگر من واقِفَم که من کجایم ۵

سَرِ نَخْلَم ندانی کَزْ چه سوی است
دَرین آب اَرْ نِگونَت می‌نِمایَم ۶

نه قُلماشی‌‌‌‌ست لیکِن مانَد آن را
نه هَجوی می‌کُنم نی می‌سِتایَم ۷

دَمِ عشق است و عشقْ از لُطفْ پنهان
ولی من از غَلیظی‌هایِ‌هایَم ۸

مَگو کُهْ را اگر آرَد صَدایی
که ای کُهْ نامَدی گفتی که آیَم ۹

تو او را گو که بانگِ کُهْ از او بود
زِهی گوینده‌‌ بی‌مُنْتَهایَم ۱۰