غزل ۱۵۵۴ - چون ذره به رقص اندرآییم

چون ذَرّه به رَقص اَنْدَرآییم
خورشیدِ تو را مُسَخَّر آییم ۱

در هر سَحَری زِ مشرقِ عشق
هَمچون خورشیدْ ما بَرآییم ۲

در خُشک و تَرِ جهان بِتابیم
نی خُشک شویم و نی تَر آییم ۳

بس ناله مِسّ‌‌ها شنیدیم
کِی نور بِتاب تا زَر آییم ۴

از بَهرِ نیاز و دَردِ ایشان
ما بر سَرِ چَرخ و اَخْتَر آییم ۵

از سیم بَری که هست دِلْبَر
از بَهرِ قِلاده عَنْبَر آییم ۶

زان خِرقه خویشْ ضَرب کردیم
تا زین به قَبایِ شُشْتَر آییم ۷

ما صِرف کَشانِ راه فَقریم
سَرمَستِ نَبیذِ اَحْمَر آییم ۸

گَر زَهرِ جهان نَهَند بر ما
از باطنِ خویشْ شِکَّر آییم ۹

آن روز که پُردلان گُریزند
در عینِ وَغا چو سَنْجَر آییم ۱۰

از خونِ عَدو نَبیذ سازیم
وان گَهْ بِکَشیم و خَنْجَر آییم ۱۱

ما حَلْقه عاشقانِ مَستیم
هر روز چو حَلْقه بر دَر آییم ۱۲

طُغْرایِ اَمانِ ما نوشت او
کِی از اَجَلی به غَرغَر آییم؟ ۱۳

اَنْدَر مَلَکوت و لامَکانْ ما
بر کُرّه چَرخِ اَخْضَر آییم ۱۴

از عالَمِ جسمْ خُفیه گردیم
در عالمِ عشقْ اَظْهَر آییم ۱۵

در جسم شُده‌‌‌‌ست روحِ طاهِر
بی جسمْ شَویم و اَطْهَر آییم ۱۶

شَمسِ تبریز جانِ جان است
در بُرجِ اَبَد بَرابَر آییم ۱۷