غزل ۷۴۱ - نیاز نامهٔ ما عرض سجده عنوانیست

نیاز نامهٔ ما عرض سجده عنوانیست
ز خامه آنچه برون ریخت نقش پیشانیست ۱

درین جریده به تسخیر وحشیان خیال
صریر خامه نفس‌سوزی پریخوانیست ۲

سروش انجمن عشق این ندا ‌دارد
که هر چه می‌شنوی نغمهٔ تو می‌دانیست ۳

چه جلوه‌ها که از این انجمن نمی‌گذرد
تو فال آینه زن گر دماغ حیرانیست ۴

مجاز پردهٔ ناموسی حقیقت توست
به هوش باش ‌که زیر لباس عریانیست ۵

دمیده‌ایم چو صبح از طبیعت وحشت
غبار ما همه آثار دامن‌فشانیست ۶

عدم توهم هستی‌ست هرچه باداباد
رسیده‌ایم به آبادیی که وبرانیست ۷

به پیچ و تاب نفس دل مبند فارغ باش
که این غبار تپش‌ کاکل پریشانیست ۸

غرور شیوهٔ اهل ادب نمی‌باشد
سری ‌که موج‌ گهر می‌کشد گریبانیست ۹

قماش فهم نداریم ورنه خوبان را
اتوی پیرهن ناز چین پیشانیست ۱۰

به جزر و مد تلاطم سبب مخواه و مپرس
محیط سودن کفهای ناپشیمانیست ۱۱

غبار مهلت هستی کسی چه بشکافد
ز خاک می‌شنویم اینکه باد زندانیست ۱۲

مکن تهیهٔ آرایش دگر بیدل
چراغ محفل تسلیم چشم قربانیست ۱۳