غزل ۸۲۱ - هرجا دلی تپیدن شوق خیال داشت

هرجا دلی تپیدن شوق خیال داشت
گرد به باد رفتهٔ من رقص حال داشت ۱

روزی که عشق زد رقم ناتوانی‌ام
چون خامه استخوان تنم مغز نال داشت ۲

رازم ز بی‌نقابی اظهار اشک شد
عریانی اینقدر عرق انفعال داشت ۳

درکیش عشق ساز رهایی ندامت است
افسوس طایری ‌که به دام تو بال داشت ۴

امروز نیست داغ تو خلوت‌ فروز دل
خورشید ریشه در دل ماه از هلال داشت ۵

از دل به غیر شعلهٔ آهی نشد بلند
عرض سراسر چمنم یک نهال داشت ۶

در بحر احتیاج ‌که موجش تپیدن است
آسایشی که داشت لب بی‌سؤال داشت ۷

بیهوده همچو صبح دمیدیم و سوختیم
فصل بهار بی ‌نفسی اعتدال داشت ۸

دل خون شد و کسی به فغانش نبرد پی
این چینی شکسته زبان سفال داشت ۹

از دل غبار هستی موهوم شسته‌ایم
رفت آنکه لوح آینهٔ ما مثال داشت ۱۰

عمرم‌،‌کی‌ آمدم که دهم عرض رفتنی
تهمت خرامی‌ام قدم ماه و سال داشت ۱۱

تنها نه بیدل از تپش آرام منزل است
هر بسمل‌، آشیان طرب‌، زبر بال داشت ۱۲