غزل ۸۲۵ - شب‌که طاووس مرا شوق تو بال‌افشان داشت

شب‌که طاووس مرا شوق تو بال‌افشان داشت
یک جهان چشم به هم برزدن مژگان داشت ۱

هرچه جوشید ز موج و کف این قلزم وهم
نفسی بود که در پرده دل توفان داشت ۲

رمز بی‌رنگی ما فاش شد از شوخی رنگ
شیشه آورد برون آنچه پری پنهان داشت ۳

تا ز هستی اثری هست محبت رسواست
حرمت ناله به زنجیر نفس نتوان داشت ۴

حیرت از شش جهتم در دل آیینه‌ گرفت
ورنه هر مو به تنم صد مژه بال‌افشان داشت ۵

آخر از عجز طلب اشک دواندیم به چشم
پای خوابیده ما آبله در مژگان داشت ۶

همه جا دیده یعقوب غبارانگیز است
یا رب اقلیم محبت چقدر کنعان داشت ۷

هیچ روشن نشد ازهستی ما غیرحجاب
شخص تصویر همین پیرهن عریان داشت ۸

عاقبت کسوت مجنون به عرق گشت بدل
فصل تأثیر جنون این همه تابستان داشت ۹

تنگی‌حوصله‌دار ترک علایق‌بیدل
یادگردی‌ که به هم چیدن او دامان داشت ۱۰