غزل ۸۸۸ - عمری‌ست ‌سرشکی نزد از دیدهٔ تر موج

عمری‌ست ‌سرشکی نزد از دیدهٔ تر موج
این بحر نهان ‌کرد در آغوش ‌گهر موج ۱

تحریک نفس آفت دلهای خموش است
بر کشتی ما اره بود جنبش هر موج ۲

دانا ثمر حادثه را سهل نگیرد
در دبدهٔ درباست همان تار نظر موج ۳

سرمایهٔ لاف من و ما گرد شکستی‌ست
جز عجز ندارد پر پرواز دگر موج ۴

پپداست‌که در وصل هم آسودگیی نیست
بیهوده به دریا نزند دست به سر موج ۵

بر باد فناگیر چه آفاق و چه اشیا
گر محرم دریاا شده باشی منگر موج ۶

آگاه قدم میل حدوثش چه خیال است
گر محرم دریا شده باشی منگر موج ۷

ما را تپش دل نرسانید به جایی
پیداست ‌که یک قطره زند تا چقدر موج ۸

تا بر سر خاکستر هستی ننشینم
چون شمع نی‌ام ایمن از این اشک شرر موج ۹

مشکل‌ که نفس با دل مایوس نلرزد
دارد ز حباب آینه در پیش نظر موج ۱۰

بیدل دم اظهار حیاپیشه خموشی‌ست
از خشک‌لبی چاره ندارد به‌گهر موج ۱۱