غزل ۹۴۶ - به حرف و صوت مگو کار دل تباه نگردد

به حرف و صوت مگو کار دل تباه نگردد
کجاست آینه‌ای کز نفس سیاه نگردد ۱

ز ما و من به ندامت مده عنان فضولی
تأملی ‌که نفس رفته رفته آه نگردد ۲

گر انفعال خطا نگذرد ز جادهٔ عبرت
بسر درآمده را پا کفیل راه نگردد ۳

بقا کجاست ‌که نازد کسی به هستی باطل
به دعوی‌ای که تو داری نفس گواه نگردد ۴

هزار لغزش مستی‌ست پیش پای تعین
سر بریده مگر از خم کلاه نگردد ۵

به فکر هستی موهوم احتمال ندارد
که سر به جیب فرو بردن تو چاه نگردد ۶

تلاش دیگر و آزادگی‌ست جوهر دیگر
مژه اگر به تپش خون شود نگاه نگردد ۷

دگر به سایهٔ دست حمایت‌ که ‌گریزم
چو شمع بستن مژگان اگر پناه نگردد ۸

ز فوت فرصت دامن‌فشان به پیش که نالم
که عمر رفته به فریادکس ز راه نگردد ۹

دل از غبار حوادث میفشرید به تنگی
که هاله یکدو نفس بیش ‌گرد ماه نگردد ۱۰

به کر و فر مفریبید طبع بیدل ما را
دماغ فقر حریف صداع جاه نگردد ۱۱