غزل ۹۷۰ - نه فخر می‌دمد اینجا نه ننگ می‌بارد

نه فخر می‌دمد اینجا نه ننگ می‌بارد
بر این نشان‌که تو داری خدنگ می‌بارد ۱

فریب ابر کرم خورده‌ای از این غافل
که قطره قطره همان چشم تنگ می‌بارد ۲

دگر چه چاره به جز خامشی که همچو حباب
بر آبگینهٔ ما آه سنگ می‌بارد ۳

وداع فرصت برق و شرار خرمن کن
به مزرعی که شتاب از درنگ می‌بارد ۴

بهار این چمن از بسکه وحشت‌اندودست
ز داغ لاله جنون پلنگ می‌بارد ۵

به پرسش دل چاک که سوده‌ای ناخن
که رنگ خون بهارت ز چنگ می‌بارد؟ ۶

به حیرتم که نگاه از چه حیرت آب دهم
ز خار وگل همه حسن فرنگ می‌بارد ۷

دل شکسته خمستان یاد نرگس کیست
که اشکم از مژه ساغر به چنگ می بارد ۸

مخور فریب مروت ز چرخ مینارنگ
که جای باده از این شیشه سنگ می‌بارد ۹

ز آبیاری کشت حسد تبرا کن
که خون عافیت از ساز جنگ می‌بارد ۱۰

خطاست تهمت جرات به عجز ما بستن
هزار آبله بر پای لنگ می‌بارد ۱۱

مخواه غیر توهم ز اغنیا بیدل
که ابر مزرع این قوم بنگ می‌بارد ۱۲