غزل ۱۰۸۰ - داغ بودم‌که چه خواهم به غمت انشا کرد

داغ بودم‌که چه خواهم به غمت انشا کرد
نقطهٔ اشک‌، روان‌گشت و خطی پیداکرد ۱

نقش نیرنگ جهان در نظرم رنگ نیست
در تمثال زدم آینه استغنا کرد ۲

سعی مغرور ز عجزم در آگاهی زد
خواب پا داشتم از آبله مژگان واکرد ۳

فطرت سست ‌پی از پیروی وهم امل
لغزشی خورد که امروز مرا فردا کرد ۴

می‌شمارم قدم و بر سر دل می‌لرزم
پای پر آبله‌ام کارگه مینا کرد ۵

دل بپرداز و طرب‌ کن‌ که درین تنگ فضا
خانهٔ آینه را جهد صفا صحرا کرد ۶

گرد پرواز در اندیشه پری می‌افشاند
خاک‌ گشتن سر سودایی ما بالا کرد ۷

حسن هرسو نگرد سعی نظرخودبینی است
آنچه می‌خواست به آیینه‌ کند با ما کرد ۸

کلک نقاش ازل حسن یقین می‌پرداخت
نقش ما دید و به‌ سوی تو اشارت ها کرد ۹

عشق ازآرایش ناموس حقیقت نگذشت
کف ما را نمد آینهٔ درباکرد ۱۰

هیچکس ممتحن وضع بد و نیک مباد
نسخهٔ حیرت ما طبع فضول اجزا کرد ۱۱

بیدل از قافلهٔ ‌کن‌فیکون نتوان یافت
بار جنسی‌ که توان زحمت پشت پا کرد ۱۲