غزل ۱۰۸۶ - اول دل ستمزده قطع امیدکرد

اول دل ستمزده قطع امیدکرد
آخرشکست چینی من مو سفید کرد ۱

می‌لرزد از نفس دم تقریر احتیاج
دست تهی زبان مرا مرگ بید کرد ۲

بخت سیاه اگر بلد اعتبارهاست
خود را به هیچ آینه نتوان سفیدکرد ۳

تدبیر زهد مایهٔ تشویش کس مباد
صابون خشک جامهٔ ما را پلید کرد ۴

تا اشک ربط سبحهٔ انفاس نگسلد
پیری مرا به حلقهٔ قامت مریدکرد ۵

چون نال خامه تا دمد از مغز استخوان
فکرم در آفتاب قیامت قدیدکرد ۶

از قبض و بسط حیرت آیینه‌ام مپرس
قفلی زدم به خانه‌که نازکلیدکرد ۷

دارد رسایی مژه ی خون به‌گردنش
برگشتنی‌که آنسوی حشرم شهیدکرد ۸

بیدل تو هم به ذوق خطش سینه چاک زن
کاین شام نادمیده مرا صبح عید کرد ۹