غزل ۱۰۸۵ - خودسر به مرک گردن دعوی فرود کرد

خودسر به مرک گردن دعوی فرود کرد
چون سر نماند شمع قبول سجود کرد ۱

در سعی بذل‌ کوش‌ که اینجا خسیس هم
جان دادنش به حسرت جاوید جود کرد ۲

زان غنچهٔ خموش به آهنگ‌کاف و نون
سر زد تبسمی ‌که عدم را وجود کرد ۳

چندان خمار درد محبت نداشتم
بوی ‌گلی‌ که زخم مرا مشک‌سود کرد ۴

ای چرخ زحمت‌گره‌ کار من مبر
خواهد مه نوت سر ناخن‌کبود‌ کرد ۵

آیینه‌دار نقش قدم بود هستی‌ام
هرکس نظرفکند به من سرفرودکرد ۶

شد آبیار مزرع امکان گداز من
زین انجمن زیان زده‌ای شمع سودکرد ۷

خونم به دل ز بوی‌گلش می‌درد نقاب
رنگ آتشی‌ که داشت درین غنچه دود کرد ۸

تا انتظار صبح قیامت امان کراست
کار درنگ ما نفس سرد زود کرد ۹

هرکس به هرچه ساخت غنیمت شمرد وبس
یاس دوام‌، نوحهٔ ما را سرودکرد ۱۰

بیدل کتاب طالع نظاره خوانده‌ایم
مژگان هبوط داشت‌، تحیر صعود کرد ۱۱