غزل ۱۱۱۳ - دمی ‌که تیغ تو خون مرا بحل ‌گیرد

دمی ‌که تیغ تو خون مرا بحل ‌گیرد
هجوم ناز سراپای من به دل ‌گیرد ۱

کجاست اشک که در عالم خیال توام
هزار آینه با جلوه متصل‌ گیرد ۲

مزاج عاشق و آسودگی به آن ماند
که شعله رنگ هواهای معتدل ‌گیرد ۳

به حیرت است نگاه ادب‌ سرشت وفا
که شمع خلوت ‌آیینه مشتعل ‌گیرد ۴

بهار عمر و طراوت زهی خیال محال
مگر حیا عرض از طبع منفعل ‌گیرد ۵

کسی برد چو نگه لذت شناسایی
که نقش خویش به هر جلوه مضمحل‌ گیرد ۶

خوشم‌که ناله‌ام امروز خصم خودداری‌ست
چو سرو تا به کی آزادگی به گل گیرد ۷

کفیل وحشت هر ذره‌ام چو شور جنون
کسی که نگذرد از خود مرا خجل گیرد ۸

ز شرم ِ بیدلی خویش آب می‌گردم
مباد آینه پیش تو نام دل‌گیرد ۹