غزل ۱۱۱۸ - تدبیر عنان من پر شور نگیرد

تدبیر عنان من پر شور نگیرد
هر پنبه سر شیشهٔ منصور نگیرد ۱

دارد ز سر و برگ غنا دامن فقرم
چینی‌ که به مویی سر فغفور نگیرد ۲

در خلق خجالت‌کش تحصیل‌کمالم
برخرمن من خرده مگر مور نگیرد ۳

با من چو کلف بخت سیاهی‌ست‌ که صدسال
در ماهش اگر غوطه دهم نور نگیرد ۴

نزدیکتر آیید سرابم نه محیطم
معیار کمالم کسی ‌‌از دور نگیرد ۵

محرومی شوق ارنی سخت عذابی‌ست
جهدی‌که خروش تو ره طور نگیرد ۶

عریانی از اسباب جهان مغتنم انگار
تا بند گریبان تو هر گور نگیرد ۷

قطع امل الفت دل عقد محال است
چندان ببر این تاک ‌که انگور نگیرد ۸

ای مرده دل آرایش مرقد چه تمناست
نام تو همان به‌ که لب ‌گور نگیرد ۹

بر منتظر وصل مفرما مژه بستن
انصاف‌، قدح از کف مخمور نگیرد ۱۰

بیدل هدف ناوک آفات بزرگی‌ست
مه تا به ‌کمالش نرسد نور نگیرد ۱۱