غزل ۱۶۰۳ - چون که در باغت به زیر سایهٔ طوبی‌ستم

چون که در باغَت به زیرِ سایهٔ طوبی‌سْتَم
گَرم در کار آمدم موقوفِ مُطرب نیستم ۱

همچو سایه بر طَوافَم گِردِ نورِ آفتاب
گَهْ سُجودَش می­کُنم گاهی به سَر می­ایستم ۲

گَهْ درازمْ گاه کوتَه همچو سایه پیشِ نور
جُمله فرعونَم چو هستم چون نِیَمْ موسیسْتَم ۳

من میانِ اِصْبَعینِ حُکْمِ حَقَّم چون قَلَم
در کَفِ موسی عَصا گاهیّ و گَهْ اَفْعیسْتَم ۴

عشق را اندیشه نَبْوَد زان که اندیشه عَصاست
عقل را باشد عَصا یعنی که من اَعْمیسْتَم ۵

روح موقوفِ اشارتْ می­بِنالَد هر دَمی
بر سَرِ رَهْ مُنْتَظِر موقوفِ یک آریسْتَم ۶

چون از این­جا نیستم این­جا غَریبَم من غریب
چون دَرین­جا بی­قَرارم آخِر از جاییسْتَم ۷