غزل ۱۲۰۵ - هر کس به رهت چشم تری داشته باشد

هر کس به رهت چشم تری داشته باشد
در قطره محیط‌ گهری داشته باشد ۱

با ناله چرا این همه از پای درآید
گر کوه ز تمکین کمری داشته باشد ۲

از فخر کند جزو تن خویش چو نرگس
نادیده اگر سیم و زری داشته باشد ۳

چون برگ گل آیینهٔ آغوش بهار است
چشمی که به پایت نظری داشته باشد ۴

گر جیب دل از حسرت نامت نزند چاک
دانم‌ که نگین هم جگری داشته باشد ۵

آسودگی و هوش‌پرستی چه خیال است
این نشئه ز خود بیخبری داشته باشد ۶

ما خود نرسیدیم ز هستی به مثالی
این آینه شاید دگری داشته باشد ۷

جز برق در این مزرعه‌ کس نیست‌ که امروز
بر مشت خس ما نظری داشته باشد ۸

افسانه تسلی‌نفس عبرت ما نیست
این پنبه مگر گوش کری داشته باشد ۹

زین فیض که عام است لب مطرب ما را
خاکستر نی هم شکری داشته باشد ۱۰

عالم همه ‌گر یکدل بیمار برآید
مشکل که ز من خسته‌تری داشته باشد ۱۱

چشمی‌ست‌ که باید به رخ هر دو جهان بست
گر رفتن از این خانه دری داشته باشد ۱۲

بیدل چو نفس چاره ندارد ز تپیدن
آن‌ کس ‌که ز هستی اثری داشته باشد ۱۳